සැලමුතු සෙනෙහස

 හිරු නින්දට ගිය මොහොතක

සඳ තරු එන්නට කලියෙන්

රබර් කැලේ ගල් පොත්තත

වහං වුනේ අපි

ලොවට හොරෙන් බැඳපු සෙනේ

ගත සිත ඉල්ලූ දවසක

උනුහුමකට ගුලිවිි

හුවමාරු කලේ අපි

මතු දිනයක පෝරුව මත

ගිගුම් දෙවන බෙර හඬ මැද

කැලල් දැනී ඇදවැටෙතැයි

බියවුුයෙත් අපි

එකම බිමක උපන් නමුත්

කිසිම දිනෙක එක් නොවෙනා

කුල ගොත් බැමි බිඳලන්නට

වෙර දැරුවෙත් අපි

එක්වන්නට වරම් නැතිව

වෙන්වී ගිය අඳුරු දිනෙක

කඳුලු හදවතේ සඟවා

සිනාසුනෙත් අපි

කල්ප කාල ගතවෙනතුරු

නුඹත් මමත් නොදැක්කා ට

හිත ඇතුලෙන් ඒ සෙනෙහස

අලුත් කලෙත් අපි

අද ආයෙත් ⁣නොසිතූ ලෙස

අහම්බයෙන් හමුවු විට

හිතේ කිලුටු කහට නැතිව

කතා කලෙත් අපි

සංසාරේ හමුවන තැන්

තවත් බොහෝමයක් තියෙයි

ඒ පැතුමන් හදේ දරා

වෙන්වී යමු අපි!